Katolik.pl - Czy mogłabym zakupić Mszę Świętą?

Podział wg czasopism

A

Ks. Aleksander Radecki

Czy mogłabym zakupić Mszę Świętą?

Wśród różnych pytań i propozycji, jakie zdarza się słyszeć kapłanom w zakrystiach i kancelariach parafialnych, spotyka się i takie właśnie pytania o „zakupienie Mszy Świętej”. I choć odpowiedź jest w zasadzie jasna i prosta: „Nie, nie można - ani tu, ani w żadnym miejscu na świecie - ZAKUPIĆ Mszy Świętej”, to warto ten temat rozważyć.

Dlaczego nie można?
Chcąc dać wyczerpującą odpowiedź na to pytanie, należałoby sięgnąć do księgi, która powinna nam wszystkim towarzyszyć w codziennym życiu chrześcijańskim - do Katechizmu Kościoła Katolickiego /numery 1322-1419/, albo przynajmniej do naszego podstawowego katechizmu, by odszukać tam i przypomnieć sobie czym jest Msza Święta.

Trzeba nam na nowo odkryć, że Eucharystia to nie tyle „coś”, ale przede wszystkim ktoś: Jezus, który składa bezkrwawą Ofiarę Ojcu Niebieskiemu za zbawienie świata, włączając w tę Ofiarę swój Kościół: wszystkie jego członki, czyli każdego z nas. Może powinniśmy zrezygnować ze zbyt uproszczonego stwierdzenia: „Idę do kościoła”, na rzecz: „Idę na Eucharystię”, właśnie po to, by następowało pełne, świadome spotkanie z Jezusem, który mnie zaprasza na wspólną z Nim Ofiarę i Ucztę.

A skoro tak, to już jest zrozumiałe i jasne, że nie mamy i nie będziemy mieli nigdy „ceny” za Eucharystię - najcenniejszy z darów, podarowany nam przez Pana Jezusa z miłości ku człowiekowi.

A jednak pieniądze...
towarzyszą składaniu i przyjmowaniu intencji mszalnych? Tak, rzeczywiście: wierni zgłaszają się u swoich duszpasterzy i polecając im włączenie własnych intencji w sprawowanie Najświętszej Ofiary, składają przy tej okazji pieniądze, czyli tzw. stypendia mszalne.

Oto jak widzi tę kwestię Kodeks Prawa Kanonicznego w odniesieniu do wiernych i duchownych: z czternastu kanonów /945-958/ poświęconych ofiarom mszalnym, przywołamy tu trzy pierwsze, dotyczące szczególnie sytuacji wiernych:

Kan. 945.1 - Zgodnie z uznanym zwyczajem Kościoła, każdy kapłan celebrujący lub koncelebrujący Mszę św. może przyjąć ofiarę złożoną, aby odprawił Mszę św. w określonej intencji.
Kan. 246 - Wierni składający ofiarę, aby w ich intencji była odprawiona Msza św., przyczyniają się do dobra Kościoła oraz uczestniczą przez tę ofiarę w jego trosce o utrzymanie szafarzy i dzieł.
Kan. 947 - Od ofiar mszalnych należy bezwzględnie usuwać wszelkie pozory transakcji lub handlu.

Spróbujmy wyciągnąć przynajmniej dwa wnioski, wynikające z tych prawnych określeń:

1. Zasadniczym źródłem utrzymania księży (zwłaszcza w Polsce) są przyjmowane przez nich od wiernych stypendia mszalne. Zatem składana ofiara, wraz z prośbą o modlitwę w określonej intencji, jest rzeczywiście wyrazem troski o byt duszpasterzy. Oczywiście, ksiądz będzie odprawiał Msze Święte także wtedy, gdy stypendium nie otrzyma (por. kan. 945.2), bo ma w swych ludzkich rękach największy z dostępnych na Ziemi skarb dla dobra całego Kościoła, ale i dla uświęcenia samego siebie.

2. Ofiara (jej wysokość) składana przy „zamawianiu Mszy św.” jest dobrowolna („co łaska”). Zdumiewało mnie zawsze, że wielkie wyczucie wykazują przy tej sposobności ludzie prawdziwie wierzący, prości i szczerzy; próby „transakcji” pojawiają się najczęściej u osób obojętnych religijnie, choćby nawet wysoko wykształconych i inteligentnych.

1 2 następna

« powrót

Zobacz także

Fr. Justin

Śmierć niemowlęcia bez chrztu

Kilka miesięcy temu, po trudnej ciąży, kiedy wszystko wydawało się już zmierzać ku dobremu, dziewczynka zmarła w moim łonie, w przeddzień narodzin. Oprócz cierpienia doświadczyłam czegoś na kształt buntu wobec Boga, który pozbawił moje dziecko łaski chrztu. Przypomniałam sobie z katechizmu, że dzieci zmarłe bez chrztu nie mogą wejść do raju i że kiedyś nie były one grzebane w ziemi poświęconej. Wiem, że moi rodzice (byłam jeszcze w szpitalu) w chwili pogrzebu wezwali jednak kapłana, który pobłogosławił młode zwłoki i pocieszył obecnych, utrzymując, że dziewczynka jest aniołem Bożym przy Bogu. Ale ja nie wiem, czy mogę mieć nadzieję, nie mówiąc już o pewności. Gdy chodzę na cmentarz na grób mojej córeczki, nie potrafię snuć żadnej refleksji, i po zostawieniu kwiatka na pamiątkę wielkiej czułości dla nikłych szelestów życia, które czułam w swoim łonie, odchodzę, bez modlitwy i choćby znaku krzyża.

Irena Świerdzewska

Dla kogo dyspensa?

Czym są dyspensy? – Mówiąc językiem prawa kanonicznego, dyspensa jest rozluźnieniem prawa czysto kościelnego w poszczególnym przypadku. Stanowi akt stosowania prawa, a więc akt administracyjny, który dla danej osoby lub osób tworzy wyjątek. Nie zmienia prawa, ale modyfikuje sytuację adresata dyspensy. Wyjątek dla niego stworzony pozwala, aby, nie naruszając prawa, przestał być podporządkowany niektórym konkretnym skutkom kościelnej regulacji – wyjaśnia ks. prof. Franciszek Longchamps de Bérier, wykładowca prawa na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Jagiellońskim.

ks. Artur Filipiak

Rodowody w Piśmie Świętym

Rodowód (zwany też genealogią) to wykaz najważniejszych informacji o kolejnych członkach danej rodziny lub przedstawicielach określonego rodu, zawierający – z różnymi modyfikacjami – wzmianki o takich wydarzeniach jak narodziny, małżeństwo, potomstwo i ilość przeżytych lat. Innymi słowy, rodowód jest niezależnym biblijnym gatunkiem literackim, który przekazuje historię pochodzenia pojedynczego człowieka lub grupy ludzi (rodziny, plemienia czy narodu), począwszy od najdalszych przodków.

___________________