Katolik.pl - Przymierze człowieka z ludźmi

Podział wg czasopism

A

s. Judyta CB

Przymierze człowieka z ludźmi – to dar Boży

Przymierze człowieka z ludźmi – to dar Boży

„Jeśli się nie nawrócicie wszyscy podobnie zginiecie” (Łk 13,3) Cytat ten nie jest groźbą, ale głosem wzywającym do nawrócenia, do pokuty. Chrystus tymi słowami chce zwrócić uwagę słuchających Go, na konieczność bardzo poważnego podejścia do grzechu, który jest złem w życiu człowieka. Jego konsekwencje i skutki są porównywalne z tragicznym wypadkiem, który ze zrozumiałych względów wzbudza przerażenie i lęk.

Niemal w każdej chwili może dojść do takiej czy innej tragedii: powódź, trzęsienie ziemi, wypadek samochodowy, katastrofa lotnicza, gdzie ginie mnóstwo ludzi. Niejednokrotnie takie i podobne zdarzenia, uważało się i uważa, za karę bożą za popełnione grzechy. W ten sposób próbuje się wytłumaczyć pojawiające się tragedie i ludzkie dramaty.

Jezus przeciwstawia się takim poglądom i wykazuje niesłuszność podobnych interpretacji, mówiąc: nieszczęścia nie są karą Bożą za grzechy ludzi. Jezus wykorzystuje pojawiający się problem, aby zwrócić uwagę słuchaczy na konieczność zastanowienia się nad sobą. Wielki Post jest taką okazją by się nad sobą zastanowić, by zweryfikować relację do Boga i do ludzi. W okresie tym konieczne jest zdecydowanego, sumiennego zmagania się z grzechem, „bo jeśli się nie nawrócicie wszyscy tak samo zginiecie!” Chodzi o to, aby każdy osobiście przyjął radę i przestrogę Jezusa.

Nie wolno postrzegać przyczyny tragicznych wypadków w osobistych grzechach ludzi, których dosięgło nieszczęście, należałoby natomiast przyjąć prawdę, że Bóg jest „sędzią sprawiedliwym”, który dopuszcza pewne wydarzenia i zjawiska, aby z nich wyprowadzić pewne dobro – w perspektywie wieczności – zbawienia świata.

Bóg kocha każdego człowieka, szanuje każdy ludzki wybór i nie chce zabić nikogo, nawet wtedy, gdy ten ktoś odrzuca jego prawa, co jest istotą grzechu.

Ojciec Święty Jan Paweł II na katechezie podczas audiencji generalnej 18 II 1998 r. mówił o zbawieniu człowieka przez Chrystusa, który wyzwala człowieka do pełni człowieczeństwa. Sytuację człowieka wyzwolonego od zła i grzechu, zwróconego ku Bogu, można porównać do zawartego przymierza, które Bóg zawarł: z Abrahamem i jego ludem, Z Dawidem (2 Sm 7,16), Mojżeszem, a wcześniej z Noem, którego uznał za człowieka sprawiedliwego czujnego (czyli takiego, który postępuje zgodnie z prawem i wolą Bożą). Wskutek czego udaje się Noemu uniknąć kary Bożej. W ten sposób zasłużył na zbawienie.

Co znaczy słowo „przymierze”? Jest to partnerski układ między państwami, związkami lub osobami. Inaczej jest to dwustronna umowa. Obie strony gwarantują sobie wzajemne wywiązywanie się z powziętych zobowiązań.

W Starym Testamencie przedstawione jest przymierze typu Wasalskiego, które polegało na zawarciu umowy między nierównymi partnerami. Powodem takiego stanu rzeczy było pochodzenie z różnych warstw społecznych, było to znamienne dla ówczesnych warunków ekonomicznych i politycznych. Strona silniejsza zobowiązywała się bronić strony słabszej. W zamian tego, słabsza miała służyć mocniejszej.

Przymierze zawarte przez Boga z Abrahamem i jego ludem, było gwarantem wszelkiej pomocy; było nieodwołalne i odwieczne. Zostało potwierdzone krwią zwierząt złożonych w uroczystej ofierze.

Bóg strzegł swój lud gorliwie i wiernie, za to wymagał posłuszeństwa względem Siebie. Izrael nie był wierny względem swego Stwórcy. Dlatego Bóg zsyła Swojego Syna – Jezusa Chrystusa, który ustanawia Nowe Przymierze, między Bogiem a ludźmi i wzywa do przyjęcia go przez nawrócenie i pojednanie się z Bogiem.

J. Secriva napisał: „pozorna klęska Jezusa na krzyżu zmienia się w radosne odkupienie dla wszystkich ludzi, którzy tego zechcą.” Odkupienie dokonało się raz przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Dziś dokonuje się w każdym człowieku zwłaszcza podczas gorliwego uczestnictwa we Mszy św. Jak również poprzez akty uwielbienia, dziękczynienia, przebłagania i zadość uczynienia. I dziś, tu i teraz, Bóg traktuje człowieka jako osobę; jest mu wierny, szanuje jego wolność, szuka go, wychodzi mu naprzeciw, wywiązuje się ze Swoich obietnic. Czy my, ty, oni i ja potrafimy korzystać z owoców Nowego Przymierza? Czy jesteśmy dyspozycyjni do ich przyjęcia?

Rozważając słowa: "…jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie…” Należałoby zacytować słowa o. J. Salija: „Otóż niezależnie od tego, czy dzieckiem marnotrawnym będzie poszczególny człowiek, rodzina, czy całe wręcz społeczeństwo, nawrócenie jest nie tylko powrotem do Boga, ale również odzyskaniem siebie.”

s. Judyta CB

« powrót

Zobacz także

ks. Paweł Sobierajski

Ludzie środka

Drogi czytelniku, może myślisz sobie: dla kogo właściwie jest to całe gadanie o nawróceniu. Może dla wielkich grzeszników albo dla wielkich świętych, ale mnie przecież to nie dotyczy. Świętym nie jestem, ale nikogo nie okradłem, nikogo nie zabiłem, chodzę do kościoła, od czasu do czasu przystępuję do komunii św. Od wieków mam te same grzechy: czasem nie zmówię pacierza, czasem powiem jakieś niepotrzebne słowo, czasem moje myśli są zdrożne, czasem popatrzę na jakiś film, który zawiera takie czy inne sceny, ale jest emitowany w normalnej telewizji, czasem nie zwrócę uwagi na wychowanie moich dzieci, czasem jestem opryskliwy w stosunku do mojej żony. Ot wszystkie moje grzechy. Czy jestem wielkim łajdakiem. Może jestem, ale nie aż takim...

Tomasz Kwiecień OP

Dobra pamięć zła

Zdarza się, że nawet po uzyskaniu przebaczenia w sakramencie pokuty, nadal towarzyszy nam bolesny wstyd z powodu popełnionego grzechu. Dręczy nas pytanie, jak mogliśmy do niego dopuścić. Ciągle na nowo przeżywamy tamtą sytuację. Nie zawsze oznacza to, że nie umiemy sobie przebaczyć...

Damian Stayne

Bóg uzdrawia

Bóg pragnie, abyśmy działali w różnych obszarach naszego życia w sposób nadprzyrodzony. On nie powołuje nas, byśmy działali nasza własną mocą, ale w Duchu Świętym. Jeśli jesteś urzędnikiem, Bóg nie powołał cię tam, żebyś swoją pracę wykonywał o własnych siłach. On chce, abyś był miejscem nadprzyrodzonego działania Bożego w twoim biurze! Sam Bóg pragnie nas obdarzyć nadprzyrodzoną skutec

___________________