logo
Sobota, 26 września 2020 r.
imieniny:
Kosmy, Damiana, Justyny, Łucji – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Cezary Sękalski
Błogosławieństwa Ducha
Głos Ojca Pio
 


 W górnej części prezbiterium Bazyliki Świętego Piotra w Rzymie znajduje się wspaniały witraż obudowany rzeźbami Berniniego. Przedstawia gołębicę – symbol Ducha Świętego. Jego usytuowanie po wschodniej stronie budowli nie jest przypadkowe - zgodnie z założeniem ówczesnych architektów miało to zapewnić prostopadłe padanie promieni słonecznych do wnętrza chwilę po brzasku. Słońce, które symbolizowało Chrystusa, miało docierać do wiernych zgromadzonych w bazylice przez pryzmat Ducha, który został przez Niego obiecany.
 
Na szczycie bazyliki
 
Witraż mogłem fotografować z różnych stron, ale najpiękniej, najwyraźniej udało mi się go uchwycić, kiedy wjechałem windą na dach bazyliki, a później pokonywałem setki schodów, idąc wąskim, mrocznym korytarzem, który niczym serpentyna wił się ku szczytowi kopuły. Witraż miałem wtedy mniej więcej na wysokości oczu, a gdy patrzyłem w dół, widziałem na lśniącej posadzce ludzi, którzy jak mrówki bezładnie poruszali się w różnych kierunkach. Tak – pomyślałem – aby wyraźnie dostrzec zarys Ducha Świętego w konkrecie życia, nie wystarczy popatrzeć z dołu, z wygodnej pozycji spacerowej, ale trzeba wspiąć się w górę i przebyć daleką drogę.
 
Jaka to droga? Na pewno nie wystarczy kilka tygodni lektury katechizmu, jakiś kilkunastominutowy egzamin i wreszcie stanięcie przed biskupem, który sprawnym gestem namaści nasze czoło podczas bierzmowania. To byłoby zbyt proste...
Prawdą jest, że Bóg wyposaża nas w komplet duchowych darów na chrzcie świętym i jeszcze je udoskonala podczas sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej, niemniej zaznaczyć trzeba również, że podarunek ten jest niejako zapakowany, a jego rozpakowanie wymaga wiele czasu, umiejętności i zaangażowania.
 
Trzeci etap duchowej drogi
 
Teologowie duchowości w wypracowanym przez wieki schemacie trzech dróg rozwoju duchowego (drogi oczyszczającej, oświecającej i jednoczącej), pełne doświadczalne działanie Ducha Świętego umiejscawiają dopiero na etapie ostatnim. Nie znaczy to, że wcześniej Duch Święty nie działa w życiu chrześcijanina, ale trudniej to działanie dostrzec, gdyż człowiek zajęty jest raczej własnymi kłopotami niż subtelnymi poruszeniami Ducha. Początkujący adept życia duchowego ma pełne ręce roboty z wyeliminowaniem ze swego życia grzechów ciężkich, wad głównych i nieuporządkowanych namiętności. Kiedy już się z tym z grubsza upora, musi podjąć kolejną pracę nad zestrojeniem się z cnotami teologalnymi (wiarą, nadzieją i miłością) oraz moralnymi (umiarkowaniem, męstwem, roztropnością i sprawiedliwością).
 
Dopiero po tym etapie, kiedy ludzkie zdolności w pełni zostaną zaangażowane w pracy nad sobą, pojawia się odpowiedni grunt do tego, aby łaska Boża rozbłysła w życiu człowieka wielobarwnym światłem. Do głosu dochodzą dary Ducha Świętego. Ich katalog został zaczerpnięty z Księgi Izajasza, w której tak pisano o mającym nadejść Mesjaszu: I wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pańskiej (Iz 11, 1-2). W późniejszych tłumaczeniach Biblii ostatni człon uzupełniono o dar pobożności i tak uzyskano liczbę siedem, która oznaczała pełnię.
 
 
1 2  następna
Zobacz także
ks. Tomasz Jaklewicz
Bez Ducha Świętego Bóg jest daleko, Chrystus pozostaje przeszłością, Ewangelia martwą litera, Kościół – organizacją Nie jest łatwo pisać dziś przekonująco o Duchu Świętym. Trudności jest kilka. Pierwsza: wielu z nas brakuje osobistego doświadczenia Ducha Świętego, wszelkie opisy Jego działania wydają się nam abstrakcyjną, teologiczną spekulacją oderwaną od życia...
 
ks. Tomasz Jaklewicz
Chrzest jest zanurzeniem w żywym Bogu. W Tym, Który jest, Który był i Który przychodzi. To sam Bóg jest Źródłem. Z Niego czerpiemy prawdziwe życie, Boskie życie Ojca, Syna i Ducha Świętego. W naszym Chrzcie otrzymaliśmy Boski prezent. R. Cantalamessa pisze, że wielu jeszcze nie rozpakowało tego prezentu...
 
Aneta Pisarczyk
Nieraz mówi się o nas Polakach, że narzekanie mamy we krwi. I rzeczywiście coś w tym jest. Bardzo często siedzi ono w nas samych. Wiele codziennych rozmów zaczyna się bądź jeszcze częściej kończy narzekaniem. Są osoby, dla których stało się ono swoistym stylem życia. Nie jest to bynajmniej dobre dla naszej kondycji psychicznej. I co istotne, nie ma też nic wspólnego z chrześcijańską ufnością i zawierzeniem. Narzekanie jest na wskroś niechrześcijańskie. 
 
 
___________________
 
 reklama