Kiedy kapłan wyciąga dłonie nad chlebem i winem, ażeby Duch uczynił je Ciałem i Krwią Syna, Ojciec jest obecny, wyciągając swoje obie dłonie – swego Syna i swego Ducha – żeby obecne zgromadzenie również stało się Ciałem i Krwią Jego Syna [87]. Duch i tak wylewa się na wspólnotę. Duch jest równocześnie komunią między Ojcem i Jego dziećmi, między Synem i Jego braćmi tak samo jak jest nią między Ojcem i Synem [88]. Poić się Duchem, to poić się Komunią.

 

Ale czemu wobec tego jedna Msza nie wystarczy, żebynas zgromadzić bez skazy w Jego Obecności? Dlatego, że Miłość może tylko być przyjęta w miłości [89]. Eucharystia przynosi jedynie owoce jedności tam, gdzie jest ona przynajmniej chciana, wyczekiwana, przygotowana. Jeśli podczas Pięćdziesiątnicy „Duch rozlał się na wszystkich, to przede wszystkim dlatego, że pozostawali razem” [90]. Często gdy diakon mówił: „Przekażcie sobie znak pokoju, widziałem Ducha Świętego na wargach braci” [91]. To tego diakona obrządek maronicki nazywa sługą Ducha Świętego.

 

„Przyjmijcie jedni drugich!” – dodaje diakon. Jak trwać w jedności z Bogiem, jeśli nie trwamy we wzajemnej jedności? Jak ofiarować serce Ubogiemu, nie ofiarowując najpierw ramion biedakom, jakimi są moi bracia? Jak dać się obmyć Krwi, nie upadłszy wpierw na kolana, by obmyć nogi jedni drugim?

 

Nigdy nie zapomnę tego gestu przyjęcia w klasztorze w Deir-es-Suriâni, kiedy to przyszedł hegemon w towarzystwie kilku zakonników, przynosząc ciepłą wodę, zmieszaną z ziołami zapachowymi i odkażającymi, by obmyć nasze zmęczone stopy, utrudzone długim marszem w palącym piachu. Czyż Jezus, nim swoją Krwią ugasił pragnienie Apostołów, nie umył im wpierw nóg? (Za 13, 1). Tę oczyszczającą wodę, która wytryśnie z Jego otwartego Boku, by obmyć Jeruzalem z jej nieczystości, wylewa najpierw na stopy swoich uczniów. Zdejmuje z nich pył drogi oraz trudy dnia. Możliwe, że odkaża ich rany i bąble? [92] To nie jest czymś dodatkowym. Nad tym się nie dyskutuje. Pozwala się to zrobić. Zrozumienie zostawia się na później.

 

„Pan i tylko Pan może w Tobie, Piotrze, urzeczywistnić tę czystość,

która sprawi, że Twoje serce będzie promieniowało na

Jego uczcie. Potrzeba, by pieczęć Baranka Bożego została odciśnięta

w ludzkim sercu jak tajemniczy pocałunek miłości” [93].

_______________________________________
Przypisy:

[88] „Nie przestaje istnieć wewnętrzny pocałunek pokoju i Odkupienia między wolą Ojca i wolą Syna.” Jan Paweł II , Niedziela Palmowa 1980 r.
[89] „Ta Ofiara Pana jest skuteczna wyłącznie w tych, którzy przystępują do niej z wiarą i miłością... Wtedy bardziej lub mniej im pomaga, w zależności od natężenia ich pobożności”. Tomasz z Akwinu, Summ. III 79, 5.

[90] Louis Bouyer, Kościół Boży, s. 339 – „Tylko Eucharystia, do której człowiek przystępuje, w oderwaniu od wszystkich swoich ról, wymyślonych postaci [...], może tworzyć w pozytywny sposób pluralizm, gdyż ofiaruje nam niewyczerpane zasoby akceptacji i przebaczenia.” Olivier Clément, Bunt Ducha, s. 166.

[91] Myśli Ojców pustyni. Solesmes.

[92] Nie możemy wątpić w odpuszczanie win codziennych, ponieważ mamy sakrament, który właśnie tego dotyczy – umycia nóg. Może zapytacie, skąd czerpię pewność, że to obmycie jest sakramentem?... Dobrze, zobaczcie, co zostało wypowiedziane do św. Piotra: „Jeśli nie umyję Ci nóg, nie będziesz miał udziału ze mną”. Jest zatem w tym obmyciu coś koniecznego do zbawienia. Bernard z Clairvaux, Cena Domini I. Katarzyna Emmerich zaś postrzega

umycie nóg „jako rodzaj rozgrzeszenia” (Wizje, III, 67). Natomiast współczesny egzegeta (Robinson) podkreśla, że jest ono „symbolem tego ostatecznego chrztu, który gładzi grzechy świata” (por. Jean Leclercq, O naśladowaniu Chrystusa i sakramentach u św. Bernarda. Kol. „Cisterciensa” 1976-4).

[93] Jan Paweł II , Wielki Czwartek, 1980 r.